Author Archives: Shohmansur Shohmansur

Кабирӣ гумроҳ ва хиёнаткор аст

Вақтҳои охир бо маҳдуд гардидани доираи фаъолияти ташкилоти экстримистӣ-террористии ҳизби наҳзати ислом ва дар қаламравӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон расман манъ гардидани фаъолияти ин ҳизби таҳрибкор роҳбари он хоини миллати тоҷик Муҳиддин Кабирӣ дар хориҷи кишвар бо супориш ва дастури хоҷагони хеш кӯшиш намуда истодааст, ки ҷавонон ва мардум ба хусус муҳоҷирони меҳнатиро гумроҳ намуда, тавассути онҳо амалҳои разилонаи хешро иҷро намояд. Мушоҳидаҳо собит менамояд, ки пас аз фаҳмидани мардум ва дарки амалҳои разилонаи наҳзат Кабирӣ бо супориши хоҷагонаш тарки наҳзат намуда, паймони миллиро таъсис дод. Бо ин амалаш Кабирӣ шояд гумон кунад, ки акнун мардумро дигарбора ба сӯи найрангҳои хеш кашида метавонад.

Аммо Кабирӣ ва хоҷагонаш дониста бошанд, ки дигар касе аз мардуми ба ору нанги тоҷик ва ҷавонони саодатманд, шумо гумроҳон ва хоинони миллати тоҷикро пайравӣ ва ҷонибдонӣ нахохад кард. Зеро мақсаду нияти шумо хиёнат ба давлату миллат ва реша задан батешаи миллат аст.

Чун тариқи расонаҳои хабарӣ огаҳӣ дорем, имрӯзҳо М.Кабирӣ даъво намуда истодааст, ки Ҷоизаи ҳуқуқшиноси даргузашта Файзиниссо Воҳидова таъсис дода шавад. Кабирӣ бояд донад, ки вақте ки Ф.Воҳидова даргузашт шавҳараш ба наҳзатиён ва хоинони миллат муроҷиат намуда, зикр дошта буд, ки аз марги ҳамсараш ҳангома насозанд ва руҳашро ором гузоранд. Ин пешниҳода Кабирӣ кори аблаҳона буда, танҳо аз ноогоҳивӣ камсаводӣ ва беақлииӯ шаҳодат медиҳад.

Шарипов Ҳ.

Хоини миллат, ватан, давлат надорад

Хоини миллат нафаре аст, ки дар Ватан ба камол мерасаду нону намаки миллатро мехураду дар охир ба миллати худ хиёнат мекунад. Муҳиддин Кабири, ки сардори ташкилоти террористӣ ва экстремитӣ бо ном Ҳизби назҳати исломӣ мебошад, ки ин шахсиятҳо паси пардаи ислом истода ҳар гунна игвоангезӣ, хунрезӣ ва амалҳои ваҳшиёнаи инсониро доро мебошанд. Холо ин, ки ислом ба ягон хизб тааллук надорад ва барои худ ҳизе ҳам надорад. Гуноҳе, ки ин сагони миллатнисбати халқи тоҷик кардаанд нобахшиднист.

Ин шахсиятҳо мехоханд, ки бо суханҳои дурӯғи худ миллати точикро дар назди башар шарманда намояд ва худашро бошад сафед. Ин душманони дини мубини ислом аз эътикоду динии мардум истифода бурда тавассути ХНИ мехоҳан дар минтака вазъӣ сиёсии кишварро нооромсохта ба ниятҳои нопоки худ расанд. Аммо мегӯянд давидани гӯсола то каҳдон. Амалҳои онҳо аз аввал бе натиҷа буд ҳаст мемонад.

Ин хоинони миллати точик бояд дар махбасхонахопусида раванд. Солхои 1992 то солхои 1997дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳодисаи даҳшатангез хунин руҳ дода буд. Дар ин ҷангӣ бародаркушсадҳоҳазорнафар одамони бегуноҳ ҷони худро барои хоинони миллати точик бохтаанд, ки имруз боз дар хориҷи мамлакат истода бар зидди давлати худ силоҳ бардоштаву сиёҳкориҳоро идомаистодаанд. Магар ҳамаи Шумо аз Худованд наметарсед ин амалҳои шумоён зидди дин ҳасту бар манфиати дин нест, зеро ин амал ин рафтор, ин кори пешгирифтаи ҲНИбо роҳбари худ Муҳиддин Кабири фиреб ҳастусохтакорӣ вай танҳо як чизро медонад, ин ҳам бошад пур кардани киссаи(ҷайба)-и худро дорад тамом. Барои ӯ давлат миллат ё ки ҳаёти инсонги арзише надорад танҳо ба хотири фойда ба даст овардан кору фаъолият бурда истодааст.

Дар асл нигоҳ кунем, агар сабабгорихаммаи ин бесарусомониҳо ҲНИ бо роҳбари Муҳиддин Кабирибуд, ки имруз низ мехоҳанд воқеан солҳоисипаригашта, хунрезихоро дубора оғоз намояд. Аммо ба мақсад нахоҳад расид.

Лекин ин хоинони миллат ба максад намерасанд зеро, ки имруз аз баракатиАсосгузори сулху вахдати милли, Пешвои миллат, Президенти Чумхурии ТочикистонмухтарамЭмомалӣ Рахмон имруз Точикистони мо тинчу ором ва руз ба руз ободузебо гаштаистодааст. Барои ин мо ҷавонон бояд кушиш кунем то, ки ба хонаи мо даромада осоиштаги кишварро халалдор насозанд.

Мо бояд имруз чавонони кишвар пайваста аз дастгирихои сиёсати хирадмандонаи Асосгузори сулху вахдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон шукргузорӣ намуда пайвата бар муқобили ин гуна шахсони қонуншикани ҷомеа мубориза барем. Нақшаҳои баде, ки хоино миллат доранд хеч гох амали нахоҳад гашт. Мо низ намегузорем ба оромии кишвари азизамон аз тарафи ин шахсиятхои манфур халале ворид шавад.

Мудири шуъбаи рушди иҷтимоӣ                                                                                                                ва робита бо ҷомеа                                                         Гулмуродзода Қ.

АЗ ФИТНАИ ХОИНОН ҲАЗАР БОЯД КАРД.

Тинҷию оромӣ ва ободкорӣ аз беҳтарин ам­алҳо ба ҳисоб рафта, фасодкорию рахна андохтан ба тинҷию оромии халқҳо аз бадтарин сиёсат мебошад. Афсус дар баъзе мамлакатҳои Аврупо, ки худро ҳомии ҳуқуқи башар мегӯянду даъво мекунанд, ки онҳо зидди терроризм мубориза мебаранд аммо дар асл бошад гуфтаашон ба амалашон рост намеояд. Роҳбарони баъзе аҳзоби ғайриқонунӣ, монанди ҳизби наҳзати ислом, ки ҳамчун ташкилоти террористӣ эълон шудааст, дар байни одамон нооромӣ ва ихтилофҳоро ба вуҷуд меорад дастгирӣ мекунанд. Ин хоинон аз онҷо истода бо тариқи шабакаҳои иҷтимоӣ мафкураи баъзе ҷавононро заҳролуд мекунанд, афсӯс ҳатто баъзе ходимони дин ба фиребу найранги ин хоинони миллат аз рӯи ҷаҳолат фирефта мешаванд,мисоли он чуноне,ки дар матбуот нашр гардид ҳамкорӣ ва мукотабаи имом хатиби масҷиди ҷомеи Ҳоҷӣ Абдулғаффори ш. Кӯлоб ғ Муҳаммадсодиқ Саидов бо мудири сомонаи экстремистӣ эълон шудаи «Ислоҳ» Муҳаммадиқболи Садриддин мебошад.
​Муҳаммадсодиқ Саидов аз рӯи маълумотҳ­ои ба нашр расида боздошт шуда аст,агар ин имомхатиб дидаву дониста бо ин террористон ҳамкорӣ карда бошад хатои маҳз карда аст, ӯ бояд фикр мекард, ки бо ҷинояткор дар роҳи ҷиноят ҳамкорӣ кардан ҳам ҷиноят ва хиёнат ба ватану миллат аст.
Вақто, ки имомхатиб ба сомонаи ҷинояткорон даромад оё аз шахсияти Муҳаммадиқболи Садриддин бехабар буд? Агар бохабар бошад чаро хиёнатҳои ӯро ба ӯ нагуфт? ба ҷои он ҳамкорӣ кард? Оё ин домулло аз маънои ояти 2­юми сураи Моида бехабар аст, ки Парвардигори олам мегӯяд: Ба накӯкорӣ мададгор бошед! ва ба гуноҳу(ҷиноят) душманӣ дасти мадад дароз макунед», оё намедонад, ки ин хоинон аз ҷумла Кабирию Муҳаммадиқбол ба ватан ва миллат хиёнат кардаанд ҳеҷ вақт ба ин мулло садоқат надоранд фақат фиребаш мекунанду халос, ҳатто аз ин ҷумла умматони хиёнаткорон Пайғамбар алайҳис салом безор ҳастанд, зеро дар ҳадиси муборакашон мегӯянд «Хиёнаткор аз уммати (ҷумлаи) мо нест» Имрӯз ҳар фарди ватандӯст, аз ҷумла ходимони дин бояд ба миллату ватани худ содиқ бошанд, фирефтаи фитнаи ватанфурушон набошанд,мувофиқи ҳадиси шариф «Дӯст доштани ватан аз имон аст » ватани худро дӯст доранд.
                                                                                                                            Ҳайдаров С.

Аҳзоби динӣ ва хатарҳои он

Дар ҳар давру замон тоифае вуҷуд дорад, ки салоҳи ҷомеаро намехоҳад ва баҳри расидан ба манфиатҳои худ аз ҳар васила истифода мекунад. Агар мо ба таърихи ислом рў оварем, мебинем, ки таърих гувоҳи садҳо тафриқа, иғво, гурўҳбозӣ, паймоншиканӣ, рехтани хуни ноҳақ ва вайрониву нобудии кишварҳо ва ҳатто тамаддунҳо мебошад.
Чун Худованди тавоно Ҳазрати Муҳаммад (с)-ро мабъус сохт ва аҳли оламро бо нури ислом манаввар гардонид, иддае изҳори норозигӣ карданд ва роҳи тафриқа, бадбинӣ ва душманиро пеша намуданд.
Чун Расули акрам (с) аз кўҳи Абўқубайс нидои «Ло илоҳа иллаллоҳ»-ро танинандоз намуд, Абўҷаҳлу Абўлаҳаб ва амсоли онҳо ошкоро ба душманӣ бархостанд ва мардумро зидди Паёмбар (с) мешўрониданд.
Суханҳои таҳқиромез, ташкили гурўҳи бадхоҳон, дар роҳи Паёмбар (с) хорафканиву азиятрасонӣ, азобу шиканҷа нисбати мусулмонони камбағал ва бенуфуз, рехтани хуни мусулмонони аввалин – камтарин паёмадҳоест, ки дар натиҷаи тафриқаандозӣ ба вуқуъ пайвастанд.
Ба бадхоҳон муяссар шуд, ки баъд аз вафоти Абўтолиб ба куштори Паёмбар (с) иқдом кунанд, аммо Худованди нигаҳбон Ҳабиби худро танҳо нагузошт, дар ҳифзу ҳимояи Худ нигаҳ дошт – чун дар ғори Савр ба дўсти худ Абўбакри Сиддиќ гуфт: «Ло таҳзан инналлоҳа маъано», яъне маҳзун мабош, Худо ҳамроҳи мост!
Дар натиҷаи тафриқаандозӣ мусулмонон маҷбур буданд, ки ватани худро тарк намуда, ба Ҳабаша ва сипас ба Ясриб ҳиҷрат кунанд. Аммо дар Мадинаи мунаввара низ бадбинон вуҷуд доштанд, чунонки мегўянд: «Ли кулли қавмин ҳод ва ли кулли Мусо Фиръавн» — ҳар қавмеро роҳнамоест ва ҳар Мўсоро Фиръавне!
Абдуллоҳ ибни Убай ибни Салул бо қудуми аввалини Паёмбар (с) ба Мадинаи мунаввара дар пайи эҷоди тафриқа ва иғво буд, ҳамеша мекўшид мардумро муқобили Паёмбар (с) барангезад, мекўшид ҳаммаслак ва ҳамақидаҳои худро пайдо созад, бахусус дар баъзе масоил аз ноогоҳии мардум моҳирона истифода мебурд.
Баъд аз вафоти Расули Худо (с) аксари мунофиқон аз ислом риддат карданд ва чандин ашхоси дурўғин худро паёмбар эълон намуданд, ки намоёнтарини онҳо Мусайлимаи каззоб мебошад. Дар натиҷаи задухўрдҳои мусаллаҳона байни мусулмонон ва пайравони Мусайлима дар «Ҳадиқату-л-вард» (Боғи гулҳо, гулистон) ҳазорон нафар кушта шуда, боғи гулҳо ба «Ҳадиқату-л- мавт» — боғи марг табдил ёфт.
Куштори Усмон ибни Аффон, зоҳир шудани гурўҳи хавориҷ, муҳорибаҳои Ҷамалу Сиффин, дасисабозиҳо дар аҳди Умавиён ва Аббосиён – метавон чандин мисолҳои дигарро овард, ки дар натиҷаи тафриқаандозӣ, ҷудо шудани мусулмонон ба гурўҳу равияҳои гуногун ҳазорон ҳазор хуни ноҳақ рехта шудааст.
Имрӯз низ идомаи тафриқандозӣ ва зарба задан ба решаи дини мубини ислом бо роҳу усули дигар идома ёфта истода аст.
                                                                                                                   Алиев Хусрав.

ҲИМОЯИ АРЗИШҲОИ МИЛЛӢ ВАЗИФАИ ҲАР ЯКИ МОСТ

Вақтҳои охир дар шабакаҳои иҷтимоӣ иғвогариву дасисабозиҳои сиёсии беасосу бемояи бадхоҳону хоинони миллат – роҳбарони гуруҳҳои тундрав, ба монанди ТЭТ ҲНИ пахш мегарданд, ки ақидаҳои дурӯғини худро ба сари мардуми тоҷик таҳмил кардан мехоҳанд. Бо истифода аз вожаи муқаддаси «ислом» бо роҳи фишор овардан ба ирода ва зеҳни мардум ҳадаф доранд, ки нисбат ба сиёсати пешгирифтаи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, сохти конститутсионии давлат ва арзишҳои миллӣ эҳсоси нобовариро ба вуҷуд оранд. Давлатҳои абарқудрат аз нигоҳи ҷуғрофиёи сиёсӣ бо ҳадафҳои худхоҳона ва дурнамои хеш лоиҳаҳои зиёдеро тарҳрезӣ намудаанд, ки барои аз байн бурдани аксари миллату халқиятҳои дунё аз ҳар восита кор мегиранд, бахусус тавассути мухолифини ин давлатҳо. Муҳиддин Кабирӣ ва ҳаммаслакани ӯ низ аз он ҷумлаанд, ки бо супориши чунин хоҷагони хориҷиашон аз тамоми усулу васоит истифода бурдан доранд, то байни мардум иғво ангехта, вазъи сиёсии Тоҷикистонро ноором ва худро чун «мусалмонони боадлу инсоф» ҳомиёни адолати иҷтимоӣ ангоранд. Шояд онҳо дарк нанамоянд, ки ҳадафи аслии ин «хоҷаҳо» чист. Ин тоифаҳо аз куҷо медонанд, ки сулҳу ваҳдати Тоҷикистон бо чӣ уқубатҳо ба даст омадааст? Аз масофаи ҳазорҳо километр дур тариқи садову симо иғво ангехтану сабукфикронро ба доми найранги худ афкандан кори саҳл аст. Вале кишвареро, ки душманонаш мехост онро ба арсаи муноқишаҳои миллию мазҳабӣ ва нажодӣ табдил дода, валангор созад, Сарвари давлат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон тавонист бо иродаи мустаҳками сиёсӣ ва тинати ватандӯстона ҷиҳати таҳкиму таъмини сулҳу субот дар як минтақаи ҷангдидаву харобшуда созишу ризоияти тоҷиконро фароҳам оварад. Бо шарофати ӯ сулҳу истиқрор дар Тоҷикистон пойдор гардид ва тоҷикон соҳиби ғояи миллӣ гардиданд, ки онро «Ваҳдат» унвон аст. Мардуми шарифи Тоҷикистон дар марҳилаи осоишу амният ва созандагию бунёдкорӣ ба сар мебаранду ин нохалафон теша ба ин реша задан доранд.
Имрӯзҳо Тоҷикистонро дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун кишвари ташаббускор ва пешсаф дар самти ҳифзи захираҳои оби тозаи ошомиданӣ эътироф намудаанд ва ин ибтикори бузурги фарзанди фарзонаи миллат – Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аст, ки қадамҳои устувору бузург дар самти расидан ба ҳадафи якуми стратегӣ – ба даст овардани истиқлолияти энергетикиро дорад ва садҳо созишномаҳои шарикии стратегиро бо дигар кишварҳо ба имзо мерасонад, ҷиҳати баланд бардоштани некуаҳволии мардум дар ҳалли масъалаҳои пешрафти устувори иқтисодӣ, тақвияти неруи инсонӣ ва беҳбуди вазъи бозори меҳнат тадбирҳои зарурӣ андешида, онҳоро ҳадафҳои олии худ эълон менамояд, ҳазорҳо пулу роҳҳо, иншооти хизматрасонию солимгардонӣ ва муассисаҳои таълимиву тандурустии муосир сохта, ба истифода медиҳад, арзишҳои маънавию фарҳангии миллатро ҳифз ва ба ҷаҳониён муаррифӣ менамояд! Пешвои муаззами миллат аст, ки эъмори ҷомеаи демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягонаро вусъати тоза бахшидааст! Ва ин рӯйхатро дурудароз метавон идома дод. Вале хоинони миллат, ки такя ба ғояҳои миллӣ надоранд, дастовардҳои Тоҷикистонро нодида мегиранд, принсипҳои дунявиятро таҳқир месозанд ва неруҳои ҷавону ҳанӯз нопухтаро бар зидди Ҳукумат мехезонанд, гуфтаниям: Боре ба худ суол диҳед, ки барои пешрафти Тоҷикистон худи шумо чӣ кор кардаед? Дар меҳробу минбар «ҷилванамоӣ» кардану ақидаҳои бардурӯғу иғвогаронаи худро ба сари мардум таҳмил додан камоли ноҷавонмардист! Иқрор оед, ки шумо барои ин миллат дар амал коре карда наметавонед, ба ҷуз аз дур тӯҳмату иғво ангехтан! Мо бо чашмони кӯдакона даҳшати ҷанги солҳои 90-умро дидаем ва намехоҳем, ки фарзандонамон дуду алангаи ҷанги хонумонсӯзро бинанду бо ашки тарс рӯй бишӯянд! Оё медонед, ки Сарвари давлат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷонибдори сулҳу амният дар тамоми ҷаҳон аст? Пас, диққат диҳед ба гуфтаҳои ӯ:
«Ҷангу низоъ ва мухолифати мусаллаҳона даҳшат аст, қатлу куштори одамони бегуноҳ аст, қашшоқиву бенавоӣ, бадбахтӣ, касодии иқтисодӣ ва шикасти низоми қонунияту давлатдорист… Мо ҳамеша ҷонибдори сулҳ дар саросари ҷаҳон ҳастем ва хоҳонем, ки тамоми мухолифату низоъҳо, дар кадом минтақа ё кишваре, ки набошанд, танҳо бо роҳҳои осоишта ва музокирот ҳаллу фасл карда шаванд».
Ва оё медонед, ки Пешвои муаззами миллат дар ҷавоб ба амалу кирдорҳои шумо чӣ ҷавоб додаанд? Пас, мутаваҷҷеҳ бошед:
«Мо даҳшати ҷанги шаҳрвандии солҳои 90-уми асри гузаштаро, ки душманони миллати тоҷик ба сари мо таҳмил карда буданд, ҳаргиз фаромӯш намекунем ва бо итминон изҳор медорем, ки мардуми мо дигар ба доми фиреби душманону бадхоҳони миллат, ки то ҳанӯз аз ҳадафҳои ғаразноки худ даст накашидаанд, гирифтор намешаванд».
Мо низ, ба гуфтаҳои Пешвои миллат сад дар сад розием ва гуфтанием, ки сулҳу субот ва оромиву пешрафти Тоҷикистони азиз бароямон волотар аз ҳама чиз аст!
Шуъбаи ташкили кор бо кадрҳо
дастгоҳи раиси ноҳияи Шоҳмансур.

СОИРИ КӮЧАҲОИ ИФРОТУ ХИЁНАТ!

Маҳз Истиқлолият буд, ки Тоҷикистон дар як муддати кӯтоҳ дар арсаи ҷаҳонӣ мавқеи хосаи худро пайдо намуда, дар раванди ҷаҳонишавӣ қарор гирифт. Дар баробари ҳамаи ин аққалиятҳои буздилу рубоҳсифате вуҷуд доранд, ки низоми давлатдории дунявӣ ва демократиро монеаи асосии пешрафти дину мазҳаб ҳисобида, баҳри пиёда кардани ҳадафҳои нопоки хеш бо ҳар ниқоб аз ҳар минбар, тавассути расонаю сомона, бо ҳар лиҳоз пай дар пай ба тафаккури омма паёму гузоришҳои хешро расонида истодаанд. Вале таърих огоҳ аст, ки ягон хиёнату душманӣ дар ҳаёт бе ҷавоб нахоҳад монд. Эй он фарзанди башар, ки ин лаҳза сатрҳои мазкурро мутолиа карда истодаи! Бидон, ки ҳеҷ гоҳ дар кӯчаҳои ифроту хиёнат майсаву гулу себарга намерӯяд.

Ягона дарди сангини ҷомеаи навин, ҳамин рӯ ба афзоиш овардани шаҳрвандони кӯчаҳои бадбӯи найрангу фиреб, тарсу ҳарос ва нафсу террори шаҳри Ифроту хиёнати сайёраи Замин аст. Масъалаи мубраме, ки шабу рӯзҳои охир ҳам мардуми минтақа ва ҷаҳонро ба ташвиш овардааст, ин терроризм маҳсуб меёад. Терроризм ва ифродгароӣ яке аз зуҳуроти номатлуби асри нав ба шумор рафта, боиси ба миён омадани оқибатҳои нохӯш, парокандагӣ, тањдид ё истифодаи зӯроварӣ, расонидани зарари вазнин, бенизомӣ, барангехтани низои миллӣ, иҷтимоӣ ва динӣ мегардад. Сабаби пайдоиш ва зуд паҳн гардидани чунин падидаҳои номатлуб дарак аз он медиҳад, ки шароити зинадгӣ, маърифати ҳуқуқӣ, худшиносии миллӣ, бардошти маънавӣ, сатҳи дониши қисме аз ҷомеа, хусусан ҷавонони камогаҳу аз таълиму тарбия дур монда хеле паст аст, ки зуд фирефтаи гурӯҳои тундгаро мегарданд.
Хотирасон намоям, ки ин падидаи аср на танҳо ба сиёсати дохилии кишварҳои алоҳида, балки дар муносибатҳои давлатҳои ҷудогона низ рахнаандозиро ба бор хоҳад овард. Пас ҳар фарди ҷомеаи мутамаддин, бахусус насли ояндасозу ҷавонро мебояд, ки бо як ҳисси баланди хештаншиносиву худогоҳӣ баҳри дурахшонии фардо, зиракии сиёсиро аз даст надода, дар муқобили ҳама гуна падидаҳои номатлуби замон бо иродаи қавияшон истодагарӣ намоянд.

Гулмуродзода Қ.Г.

Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон аз Паради низомӣ бахшида ба 76-умин солгарди Рӯзи Ғалаба дар шаҳри Москва боздид намуданд

9 май Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба ҳайси Раиси амалкунандаи Шӯрои амнияти дастаҷамъии Созмони аҳдномаи амнияти дастаҷамъӣ (СААД) аз чорабиниҳои тантанавӣ бахшида ба ҷашни 76-солагии Ғалаба боздид намуданд.

Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро дар Қасри Кремл Президенти Федератсияи Россия муҳтарам Владимир Путин истиқбол гирифтанд.

Дар маркази асосии баргузории чорабиниҳои тантанавӣ – Майдони Сурх паради ҳарбӣ баргузор гардид, ки дар он зиёда аз 12 ҳазор низомӣ иштирок намуданд.

Дар паради ҳарбӣ ҳамчунин 190 техника ва 76 тайёраи ҳарбӣ истифода шуда, 35 намунаи муосиртарин техникаи ҳарбӣ — мудофиавӣ муарифӣ карда шуд.

Баъди анҷоми расми паради ҳарбӣ дар Майдони Сурх Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо Президенти Федератсияи Россия муҳтарам Владимир Путин дар назди ёдгории аскари номаълум гулчанбар гузошта, хотираи қурбониёни ҷанги мудҳиши солҳои 1941-1945-ро гиромӣ доштанд.

Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон бо аъзои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва роҳбарияти сохторҳои давлатӣ ҷаласаи корӣ доир намуданд

10 май дар Қасри миллат Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо аъзои Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, роҳбарияти Дастгоҳи иҷроияи Президент ва дигар сохторҳои давлатӣ ҷаласаи корӣ доир намуданд.

Сарвари давлат ба роҳбарони вазорату идораҳои ҷумҳуриявӣ ва масъулони Дастгоҳи иҷроияи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон доир ба ҷараёни тадбирҳои омодагӣ ба 30-юмин солгарди Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон, сари вақт мавриди истифода қарор додани иншооти хурду бузурги ҷашнӣ, татбиқи амалии барномаҳои давлатии рушди соҳаҳои муҳими хоҷагии халқи мамлакат, суръатбахшии ҷамъоварии ҳосили саҳро, харидорӣ ва содироти маҳсулоти кишоварзӣ, ҷамъбасти муваффақонаи фаъолияти иқтисодию иҷтимоӣ дар чор моҳи соли 2021 дастуру супоришҳои мушаххас доданд.

Роҳбарони вазорату идораҳои дахлдор муваззаф гардиданд, ки бо истифода аз обу ҳавои мусоид маъракаи кишту кори баҳориро ҳарчи зудтар ба анҷом расонида, ҷиҳати сари вақт дастрас намудани нуриҳои минералӣ, техника ва мошинолоти кишоварзӣ, ба кор даровардани заминҳои бекорхобида, бо омодагии комил ба давраи тирамоҳу зимистони дарпешистода аз ҳама имкониятҳои мавҷуда самаранок истифода намоянд.

Сарвари давлат ҳамзамон ба роҳбарони сохторҳои қудратӣ ва мудофиаи кишвар вобаста ба авзои кунунии сарҳадоти Тоҷикистону Афғонистон андешидани тадбирҳои амниятӣ ва тақвияти ҳифзи марзҳои кишвар, мубориза бо ҷинояткорӣ бахусус, ҷиноятҳои алоқаманд бо экстремизму терроризм ва муомилоти ғайриқонунии маводи мухаддир супоришҳои қатъӣ доданд.

ДОШТАНИ ДАВЛАТИ МИЛЛӢ ШАРАФ АСТ!

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид менамоянд, «Соҳиби давлати миллӣ гаштани мо ва таваҷҷуҳи хоса доштан ба низоми давлати миллӣ ҳаргиз маънои маҳдуд кардани ҳуқуқи дигар миллатҳоро надорад. Зеро давлати миллӣ барои мо воситаи ҳифзи фарҳангу забони миллӣ, ваҳдату якпорчагии кишвар, иттиҳоду ҳамдигарфаҳмӣ буда, ба он эҳтиром гузоштан вазифаи ҳар яки мову шумо баҳисоб меравад.

Миллати тоҷик роҳи бунёди давлати миллиро дар доираи принсипҳои демократӣ, ҳуқуқбунёдӣ, дунявӣ ва иҷтимоӣ пеш гирифт. Асоси давлати миллиро пеш аз ҳама инсондӯстӣ, сулҳпарварӣ, ҳамгироӣ, муносибати неки ҳамбастагӣ бо давлатҳои дигар, созандагӣ, бунёдкорӣ, ҳифзи ҳуқуқу озодиҳои тамоми гурӯҳҳои иҷтимоии аҳолӣ ва таъмини зиндагии шоистаю арзанда баҳри онҳо, волоияти қонун, ҳифз ва эҳтироми ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд, арҷгузорӣ ба фарҳанги миллӣ ва ҷаҳонӣ, эҳтиром ба эътиқоди мардум ташкил менамояд.
Дар Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон дарҷ шудааст, ки Тоҷикистон давлати демократӣ, ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва ягона мебошад. Вобаста ба ин, низоми давлатдории кишвар дар шакли демократӣ бунёд гардидааст ва халқ сарчашмаи асосии ҳокимият баромад менамояд. Аммо дар аксари ҳолатҳо аз ҷониби насли ҷавони кишвар бисёре аз паҳлӯҳои демократия, ки созгор ба арзишҳо ва манфиатҳои миллии мо нестанд, қабулу тарғиб мегардад ва дар зери мафҳуми демократия озодии мутлақ фаҳмида мешавад.
Дар ин замина, мо бояд демократияи миллиро ба ҷавонон омӯзем ва тарғиб намоем. Демократияи умумиҷаҳонӣ ва ё ба қавле Ғарбӣ на дар ҳама самтҳо ва паҳлӯҳо ба урфу одат, расму оин, фарҳанг ва ҳувияти миллии мо созгор аст, ки метавонад дар оянда дар таҳкими Истиқлоли давлатӣ хатар эҷод намоянд.
Агар ба маънои маҷозияш гӯем, бешазоре, ки фазояш барои гургону шағолон мувофиқ аст, ин маънои онро надорад, ки фазои он бешазор барои шерон низ мувофиқ бошад. Аз ин рӯ, мо бояд демократияи миллии худро дошта бошем.
Дар раванди ҷаҳонишавӣ, меъёрҳои ахлоқи миллӣ, ки яке аз восита ва рукнҳои таъмини субот ва ваҳдат дар ҷомеа маҳсуб меёбанд, бо дарназардошти он, ки иҷроишашон ихтиёрӣ мебошад, дар аксари ҳолатҳо аз ҷониби ҷомеа, махсусан ҷавонон риоя намегарданд. Дар ин ҳолат эҳтиёҷ ба чораи маҷбурсозии қонунӣ зиёд мегардад ва меъёрҳои ахлоқӣ ба меъёрҳои ҳуқуқӣ табдил дода шуда, дар қонунгузорӣ ҷой дода мешаванд ва иҷроишашон ҳатмӣ мегардад.
Чихеле, ки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид менамоянд: «Мо имрӯз дар марҳалаи такомули давлати миллии худ қарор дорем. Дар ин давраи тақдирсоз осори гузаштагони маъруфи халқи тоҷик ва тамаддуни оламшумули он дар тақвияти раванди ташаккули андеша ва худогоҳиву худшиносии миллӣ, таҳкими асосҳои ҷомеаи шаҳрвандӣ ва заминаи давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон неруи бузург ва созанда мебошанд.
Ақидаҳои бузургони миллат дар ҳар давру замон, бахусус дар даврони ташаккули рӯҳи озодиву истиқлолхоҳӣ доираҳои васеи мардумро фаро гирифта, ҷавҳари худшиносӣ ва худогоҳиро дар худ таҷассум намудаанд. Тӯли 30 — соли Истиқлоли давлатӣ исбот гардид, ки ин сиёсат ва ин роҳи пешгирифтаи давлату Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон комилан дуруст буда, танҳо манфиати мардумро ҳимоя менамояд ва ҳадафи ниҳоии он таъмини зиндагии шоистаю арзанда барои тамоми сокинони кишвар мебошад. Роҳи ояндаи ин сиёсат сохтани давлати ҳамаҷониба рушдкардаи миллӣ мебошад, ки аз мардуми шарифи Тоҷикистон муттаҳидӣ ва ягонагиро дар зери ин сиёсат ва Парчами миллӣ талаб менамояд.
Мо ҷавонон ва мардуми кишвар бояд тафаккури созандаи худро беш аз пеш рушд дода, хаёлпараст нагардем ва фирефтаи тарғиботҳои обурангёфтаи хоинону бадхоҳони миллат нашавем. Ба раванди давлатдорию давлатсозӣ бо чашми хирад нигарем, на ба он чашме, ки хоинон менигаранд.
Аз гузаштагон ва Пешвои муаззами миллати худ муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон рисолати ватандорӣ омӯзем ва дар роҳи пурифтихору бошарафи давлатсозӣ бетараф набошем ва агар қудрати созандагӣ надорем, пас монеа нашавем. Мо абадан бояд дарк кунем, ки муқаддастарин рисолати инсон ватансозию ватандорист.
                                                                                                                        УМАРЗОДА А.С

 

Хиёнат: ошкори амалҳои гаравгонирӣ, ваҳшоният ва харобкориҳо Терроризим ва экстремизм, мафҳуми ин ду вожа аллакай дар сар то сари олам ва дар ақлу заковати ҳар як инсони солимфикр бо даҳшат, ҷойгузин гардидааст.

Пас аз тамошои идомаи филми ҳуҷатии «Хиёнат», яъне қисмҳои 4-ум ва 5-уми филм бори дигар нафаратат  нисбат ба он хоинони миллат бештар мегардад. Зеро дар ин филм паҳлӯҳои дигари кирдору амалҳои зишти аъзоёни ТЭТ ҲНИТ ба намоиш гузошта шудааст. Солҳои навадуми асри гузашта наҳзатиҳо дар Тоҷикистон як қатор силсилакушторҳоро анҷом доданд, ки ҳатто пас аз имзои Созишномаи истиқрори сулҳ ва ризояти миллӣ идома ёфт. Ин ҳама баёнгари он аст, ки ин собиқ ҳизби террористӣ-экстремисти ҲНИ бо фаъолиятҳои зиддиинсонии худ ҳазорон хонандагони тоҷикро аз саробони оилаву аз ҷигирбандон маҳрум намудааст. Амалҳои террористии наҳзатиҳо, ки боиси аз байн бурдани ҷони 150 ҳазор сокини осоиштаи Тоҷикистон гардид, бузургтарин хиёнат ва ҷафоест, ки аз тарафи ин гурӯҳ содир шудааст. Имрӯз роҳбарони фирории ТЭТ ҲНИТ, ки дар хориҷи кишвар паноҳ мебаранд,  худро инсонҳои мутамаддин нишон дода, гумон мекунанд, ки аъмалҳои зиддиинсонияташон ба фаромушӣ рафтааст. Тавре дар филми хиёнат дида мешавад,  дар соли 1995 ба таври дастаҷамъӣ қатл кардани сарбозони нерӯҳои марзбони Русия, соли 1997 ба қатл расондани намояндагонӣ ҳайати Созмони Милали Муттаҳид, ин ва дигар намояндагони милатҳоро низ ҳам чашми дидан надоранд. Дар идомаи ин филм дида шуд, ки шахсони ба ақидаи онҳо зид буда ва ҳатто мардумони бегуноҳро дар бочкаҳо зиндонӣ карда, охир онҳоро ба таври ваҳшиёна қатл мекарданд. Ин амалҳои нафратангези наҳзатиҳо соли 1992 аз гарав гирифтани намояндагони Шӯрои Олӣ сар шуда,  то охири фаъолияташон давом кард. Сарвари ин ҳизби террористӣ-Кабирӣ дар хориҷа ҳоло ҳам худро шахси бегуноҳ ҳисобида, ба сӯи  Тоҷикистон ҳар гуна буҳтонҳои дуруғро бор карданист.  Аммо мо мардуми шарифи Тоҷикистон, хусусан ҷавонони даврони Истиқлол ҳамеша тарафдори сиёсати сулҳпарваронаи Пешвои Миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон буда, аз кӣ будану чӣ хостани он ватанфурӯшон огаҳ ҳастем ва намехоҳем ҳеҷ як гуруҳе оромиву осоиштагии ватанамонро халалдор созад. Чун сиёсати созандаи Тоҷикистон ба он нигаронида шудааст, ки тамоми гуруҳои террористиву экстремистӣ, ҷамъиятҳои ғайриқонунӣ пурра несту нобуд карда шаванду халқи тоҷик дар фазои сулҳу оромӣ зиндагӣ кунанд

Раҳимзода Комил.